Mijn bevallingsverhaal – Elynn Filoe

Ik vond het wel een goed idee om mijn bevallingsverhaal op te schrijven. Voor mezelf, voor haar, voor ons. Maar ook voor jou, jij die zelf een bevalling hebt meegemaakt, jij die nog moet bevallen of jij die nieuwsgierig bent naar het hele verhaal.

Vrijdag 9 november hadden we om 09:00 uur een afspraak staan in het ziekenhuis. Daar zouden ze een CTG gaan maken om de conditie van de baby te controleren. Aansluitend zouden we een gesprek hebben om een eventuele inleiding te bespreken. Omdat ik zaterdag de 41 weken zou aantikken en al een week niet fatsoenlijk had geslapen hadden we besloten voor een inleiding te kiezen. Nog langer zonder slaap aan een bevalling beginnen leek me gewoon niet te doen. Ook mijn verloskundige had dit in mijn dossier geschreven. Eenmaal aan de CTG werd al wel duidelijk dat Elynn er zelf ook best klaar mee was, ze was namelijk veel rustiger dan normaal maar gelukkig was dit niet zorgelijk. Daarna moesten we dus naar de verloskundige van het ziekenhuis en werd er nog een echo gemaakt en gekeken of ik al ontsluiting had. Ik had nog genoeg vruchtwater maar helaas nog steeds geen ontsluiting. Pot. Dicht. De verloskundige belde naar de afdeling om te vragen of er voor die avond of de avond er na al een plekje was. Dezelfde avond konden we al terecht, om 20:00 uur moest ik me melden om een ballonnetje te plaatsen ivm de zero ontsluiting.

Die avond kwam ik aan in de verloskamer, ik zou wellicht nog naar een andere kamer moeten als het drukker zou worden. Toen ze het ballonnetje plaatsten gebeurde er iets wat zowel de verloskundige als de verpleegkundige nog nooit hadden meegemaakt: mijn vliezen braken spontaan. Stef zou eigenlijk nog naar huis gaan, maar dit wilde ik niet meer hebben na het breken van mijn vliezen. Gelukkig mocht hij blijven slapen en was er geen sprake van dat we nog naar een andere kamer moesten. Ik kreeg een ander bed waarop ik mocht gaan slapen.

Ik vond dat ballonnetje heel naar, ik moest steeds naar de wc en had veel ontlasting wat ik er maar moeilijk uit kreeg door de druk van het ballonnetje. Dat beloofde niet veel goeds voor tijdens het persen… om 23:00 uur besloten we te gaan slapen. Om 23:30 werd ik echter al onrustig en kreeg ik krampen in mijn buik. Die krampen werden erger en kwamen regelmatiger. Ik ben gaan timen met een app en kwam al snel bij de weeën die een minuut duurden en na drie minuten terug kwamen. Dit was om 00:00. Dat was het moment om maar eens op de bel te drukken om dit te vertellen aan de verpleegkundige/verloskundige.

De weeën ving ik op in bed. In mijn bevalplan stond nog iets van weeën opvangen op de fitbal maar dat had ik dus echt geen zin meer in. Ik had trouwens geen cursus gevolgd en ben maar drie keer naar yoga geweest. Heb één Youtube filmpje gekeken over ‘hoe moet je puffen’. Lekkere voorbereiding toch? Mijn oerinstinct zorgde er toch voor dat ik prima kon puffen en wonderbaarlijk genoeg zelfs rustig bleef!

Om 01:45 was ik echter klaar met de pijn in combinatie met mijn moeheid en vroeg ik om een ruggeprik. De verloskundige probeerde nog te zeggen dat er in mijn bevalplan stond dat ik zo lang mogelijk wilde wachten maar ik dacht alleen maar: ‘Fuck het bevalplan en geef me medicatie’. Ik wist ook dat ik in mijn bevalplan had staan dat mijn pijngrens hoog is en dat wanneer ik vroeg om medicatie ik dit serieus wilde en dit niet voor niks vroeg. De verloskundige heeft mijn ontsluiting gemeten en ik zat toen op 3 cm. Het ballonnetje mocht er uit en de verloskundige ging de anesthesist bellen. Ondertussen ging ik met behulp van Stef douchen. Om 02:37 was de anesthesist er. De anesthesist wilde in verband met mijn scoliose maar één keer proberen te prikken. Had ik weer hoor. Ik heb nog nooit zo mijn best gedaan om stil te zitten en zelfs tijdens de wee gaf ik even geen kik. Gelukt! Om 02:55 voelde ik niets meer en hingen mijn benen er maar een beetje bij.

Om 4:15 werd mijn ontsluiting opnieuw gemeten en zwt ik op 4 cm. Dit ging goed. Om 4:30 kreeg ik weeën opwekkers omdat de weeën afzwakten door de ruggeprik. Zelfs toen voelde ik ze nog niet.. Nadat ik even geslapen had werd ik erg warm wakker en had ik lichte koorts. Hierdoor werd ik nog beter in de gaten gehouden en kreeg ik paracetemol. In de uren daarna volgde de ontsluiting zich netjes op tot 10 cm.

De conditie van Elynn en mij werd ondertussen bijgehouden via de CTG en ze kreeg twee keer een MBO. Dit is een micro bloed onderzoek waarmee ze door middel van een klein ‘prikje’ op het hoofd van de baby wat bloed halen. Hier kunnen ze de conditie van de baby nog beter bepalen. Uiteindelijk is dit vijf keer gebeurd en was het conditie steeds prima. Haar hartslag was via de CTG nog moeilijk te meten en daardoor kreeg ze een electroon op haar hoofdje.

Omdat ze er zo geweldig voor lag, lees: sterrenkijker en niet duidelijk hoe haar hoofd lag in combinatie met haar af en toe lage hartslag is nog gesproken over een eventuele keizersnede. Toen zat ik al op 10 cm en is mijn ruggeprik uitgezet zodat ik de persweeën zou gaan voelen. Een keizersnede vond ik niet zo’n probleem, maar wel nu ik al op 10 cm zat. Om 14:10 mocht ik gaan persen en ik deed dit alsof mijn leven er vanaf hing. Was ook zo. Of in ieder geval die van haar dan. Was de colitis ulcerosa toch nog ergens goed voor want de artsen verbaasden zich over de hoeveelheid kracht die ik nog kon geven tijdens het persen. Uiteraard werd er, zoals ik al eerder zei en verwachtte ook ontlasting (want: persen is als ontlasting) maar op dat moment ben je alle schaamte al voorbij. Ik tenminste.

Stef mocht zelfs nog even kijk hoe het er downunder uit zag en al snel kon hij haar hoofdje zien. Ik ben nog steeds benieuwd hoe dat er uit zag. Volgende keer wil ik het ook zien haha. Ik hoorde mezelf nog een paar keer roepen dat ik niet meer wilde maar dacht tegelijkertijd dat dit nergens op sloeg omdat niemand anders het voor me kon doen. Ondertussen kwam Stef steeds me koude washandjes en riep ik meerdere keren ‘rot op met die washandjes’. Want koude washandjes zijn fijn, maar binnen een minuut zijn die warm op je voorhoofd als je aan het bevallen bent. Voor de rest was hij een topper hoor tijdens de bevalling, zonder hem had ik het niet overleefd (dramaqueen).

Om 14:44 is Elynn geboren, ik had dus net iets meer dan een half uur geperst. Gelukkig kwam de placenta daarna meteen. Door haar houding had ik wel een knip nodig. Ze had namelijk besloten dat het misschien wel prettig was om haar ellenbogen omhoog te houden. Met de nodige schaafwonden voor de mama als gevolg. Het hechten duurde een uur en ik was alleen maar bezig met hopen dat het genezen mee zou vallen. Ik had trouwens in mijn bevalplan staan dat ik een knip prima vond maar dat ze me dat niet hoefden te vertellen als ze dat zouden doen. Dat is me goed bevallen want ik heb het niet eens door gehad. Pijn had ik toch al.

Wat was ik opgelucht dat het eindelijk voorbij was, maar wat zou ik het graag nog eens doen. Over een jaar of drie. Ofzo. Uiteindelijk viel het me alles mee. En kijk nou wat we er voor terug kregen! Heel lang en heel veel genieten van ons kleine prinsesje. Elynn Filoe Heuvel. Welkom in ons gezinnetje.

Moeder van pasgeboren baby en koortslip

Volgens mij de nachtmerrie van elke moeder met jonge (lees: pasgeboren) baby. Iemand in je omgeving heeft een koortslip of misschien nog wel erger: jij zelf krijgt een koortslip! Het overkwam mij toen Elynn net 10 dagen oud was.. Wat ik heb gedaan om te voorkomen dat zij besmet zou raken? Lees verder!

Een hele tijd geleden heb ik al eens een artikel geschreven over mijn tips tegen een koortslip. Heb je die gemist? Je leest hem hier.

Toen ik mijn koortslip voelde op komen, ben ik direct begonnen met alcohol (70%, koop je bij de drogist) smeren op de plek. De volgende ochtend was het niet die plek waar de koortslip door kwam, maar de andere kant van mijn lip… Ik merkte al snel dat de koortslip door te smeren met alcohol niet groter werd, maar ook nog niet aan het indrogen was. Gevaarlijk dus.

Mijn gezonde verstand zei dat het slim was om in ieder geval te starten met handen wassen met anti bacteriële zeep, handgel en het directe contact met Elynn zoveel mogelijk te vermijden (thank god heeft Stef twee weken vakantie en had ik die optie).

De volgende stap die ik heb genomen was Google. Daar kwam ik tips tegen als ‘smeren met Zovirax’ en een ‘speciaal stickertje op de blaar plakken’. Dit zijn twee dingen die ik persoonlijk heb afgeschreven in de afgelopen honderd jaar dat ik een koortslip had. Zovirax lijk ik inmiddels immuum voor en zo’n stickertje zorgt er bij mij alleen maar voor dat het langer duurt voordat het indroogt. Mocht dit voor jou wel werken, dan is dit misschien wel een gouden tip.

Omdat dit dus geen oplossingen voor mij zijn en de huisarts dezelfde ideeën gaf als mijn vriend Google, heb ik bij de apotheek gevraagd om een aantal mondkapjes. Ik ga dus de komende dagen als dokter/tandarts door het leven. Je zou Elynn eens naar me moeten zien kijken met haar grote ogen. Maar gelukkig kan ik op deze manier wel weer direct contact met haar hebben. Zowel de huisarts als het consultatiebureau die voor het eerst langs kwam, gaven aan dat ik hiermee alles heb gedaan en het gevaar voor haar geweken is.

Mijn tips op een rijtje:

1. Blaar insmeren met een keukendoekje met alcohol (70%) totdat het gaat prikken.

2. Handen wassen voordat je (direct) contact hebt met je baby.

3. Mondkapje op

4. Handen insmeren met handgel (anti bacterieël)

Zelf geen koortslip maar wel iemand die graag op bezoek wil komen? Stel dat bezoek vooral uit!

Zwangerschapsupdate | Week 37 tot 39

Nou daar zijn we weer hoor. Dit is de laatste update want we zijn er wel klaar voor ondertussen. De laatste weken zijn er eigenlijk weinig veranderingen en de volgende post zal ik haar aan jullie voorstellen.

Ik ben blijkbaar anders dan andere vrouwen met verlof want ik verveel me best wel vaak. Het huis is ondertussen wel schoon genoeg en heb ook wel genoeg films en series gezien. Het afwachten is begonnen zeg maar, al geniet ik nog steeds van het relaxen.

In week 39 ben ik door de verloskundige doorverwezen naar het ziekenhuis. Klachten van een hoge bloeddruk maar juist een lage bloeddruk maakte dat ze het graag wilden controleren door middel van een ctg, echo, urine/bloedonderzoek. Uiteindelijk niks aan de hand en gewoon nog onder controle bij de verloskundige.

39 weken

Eigenlijk kan ik nog best veel, als ik soms andere zwangere vrouwen hoor over lichamelijke ongemakken. Ik ga in principe overal nog naar toe, al zorg ik wel dwt ik niet té ver van huis ga. Stofzuigen en dweilen zou ik nog best kunnen, maar laat ik nu toch maar aan Stef over omdat dat beter is voor de baby en mijn rug. Feestjes zijn ook lastig, ik ben zo moe dat ik gesprekken niet mee krijg en in een roes lijk te leven. Ik probeer maar zoveel mogelijk rustig aan te doen zodat ik zo goed mogelijk de bevalling in ga..

De laatste weken lijkt mijn buik steeds harder te groeien en ik ben dan ook inmiddels trotse eigenaresse van een aantal tijgerstrepen.

Ik ga er maar gewoon vanuit dat ik over tijd ga dan kan het alleen maar meevallen. Inmiddels aangekomen in week 40 (39w1d nu ik dit schrijf). Al vanaf het begin van de zwangerschap zit ik in een Facebook groep samen met 22 andere vrouwen. De eerste vier baby’s zijn inmiddels geboren. Dat maakt het afwachten nog moeilijker. Maarja, ze is er klaar wanneer ze er klaar voor is en dan zijn wij dat ook. Al moet ik wel zeggen dat ik stiekem elke ochtend dat ik wakker word best teleurgesteld ben omdat er weer niks is gebeurd haha.

Zwangerschapsupdate | week 32 t/m 36

Woehoe, de laatste loodjes. Hoewel ik nog lang niet klaar ben met zwanger zijn, ben ik wel erg nieuwsgierig naar de baby en kan ik bijna niet wachten tot ze in onze armen ligt. Vandaag zwangerschapsupdate week 32 tot en met week 36.

De afgelopen weken zonder problemen door gekomen. Vanaf week 32 mag je jezelf over het algemeen hoogzwanger noemen, maar zo voel ik me (nog steeds) niet. In principe kan ik gewoon alles nog doen. Natuurlijk ben ook ik sneller moe en beginnen de harde buiken toe te nemen, maar echt zwaar voelt het nog niet.

Week 32

Wel nam ik steeds meer stapjes terug zodat ik echt mijn rust kon pakken. Al hoewel, eind week 33 en 34 ging ik nog een dag naar de ronmelmarkt. Energie voor tien blijkbaar. Maar zodra ik kan liggen doe ik dat. Alles voor de baby en mijn lichaam.

Toen ik precies 34 weken zwanger was had ik een leuk dagje gepland. Blijkbaar was dit een truc om me weg te houden van huis, want er was stiekem een babyshower georganiseerd! Dit had ik absoluut niet verwacht. Ik heb namelijk geen vriendinnengroep (nee hoor ben niet zielig haha) dus zou het moeten organiseren? Ik heb een erg leuke verassing en geslaagde middag gehad!

Ik heb tot 36 weken door gewerkt, wat betekend dat ik nu eindelijk verlof heb! Nu ga ik relaxen to the max samen met onze harige dochter.

Le bébé is nog steeds volop in beweging. Soms soms zo actief dat ik er stiekem gek van word (#loedermoeder). Vooral wanneer ik wil gaan slapen. Maar ook als ik tegen een tafel zit ‘duwt’ ze tegen de tafel. Als ik wil bukken, zit ze vast onder mijn ribben. Maar het meeste van de tijd geniet ik er heel erg van en lijkt het me heel gek dat de tijd er aan komt dat er ‘niks’ meer in mijn buik zit/groeit.

Maar wat we er voor terug gaan krijgen is zeker de moeite waard!

Meer foto’s? @huisjehondjemini

Geboorteplan (invulbaar!)

Wat schrijf je nou eigenlijk op je geboorteplan? Dat was een vraag die ik mezelf stelde. Toen ik op internet ging zoeken kwam ik een duidelijke en ook nog een invulbare lijst tegen bij De Verloskundige. Deze heb ik dus gebruikt en wil ik graag met jullie delen, want hij is super simpel en compleet!

Tijdens mijn zoektocht kwam ik op veel blogs of fora terecht waar vrouwen hun geboorteplan deelden. Dat ga ik niet doen, heb niet zo’n zin in ongevraagd advies (gewoon helemaal niet) en zo’n plan is toch geheel persoonlijk. Toch leek het me wel fijn om de invulbare lijst te delen op mijn blog.

Via deze link kom je bij het document en kun je hem direct invullen en uitprinten.